حدیث بصورت موضوعی

امام علی(ع):

تَغَرَّب عَنِ الأوطانِ فی طَلَبِ العُلا وَ سافِر فَفِی الأسفارِ خَمسُ فَوائَِ تَفَرُّجُ هَمٍّ وَ اکتِسابُ مَعیشَةٍ وَ عِلمٌ وَ آدابٌ و صُحبَةُ ماجِدٍ؛

برای کسب مجد و عظمت از وطن خود دور شو و سفر کن که در مسافرت پنج فایده است: برطرف شدن اندوه، بدست آوردن روزی و دانش و آداب زندگی، و هم‌نشینی با بزرگواران.

مستدرک الوسایل ۸/۱۱۵/۹۱۹۹

رسول اکرم(ص):

سافِروا تَصِّحوا وَ تُرزَقوا؛

مسافرت کنید، تا سالم بمانید و روزی کسب کنید.

کنز العمال ۶/۷۰۱/۱۷۴۶۹

رسول اکرم(ص):

مِنَ السُّنَّةِ إِذا خَرَجَ القَومُ فی سَفَرٍ أن یُخرِجوا نَفَقَتَهُم فَإنَّ ذلِکَ أطیَبُ لِأنفُسِهِم وَ أحسَنُ لِأخلاقِهِم؛

از سنت این است که وقتی گروهی به مسافرت می‌روند خرج سفرشان را با خود بردارند که این کار موجب آرامش خاطر و خوش اخلاقی آنان می‌شود.

من لایحضره الفقیه ۲/۲۸۷/۲۴۳۹

امام صادق(ع):

اِفتَتِح سَفَرَکَ بِالصَّدَقَةِ وَ اخرُج إِذا بَدالَکَ فَإِنََّ تَشتَری سَلامَةَ سَفَرِکَ؛

مسافرت خود را با صدقه آغاز کن و هر گاه خواستی بیرون برو، زیرا (با صدقه دادن) سلامت سفرت را می‌خری.

بحارالانوار ۱۰۰/۱۰۳/۵

امام صادق(ع):

کانَ أبو عَبدِاللهِ(ع) إِذا أرادَ سَفَراً، قالَ: اَللَّهُمَّ خَلَّ سَبیلَنا وَ أحسِن تَسییرَنا وَ أعظِم عافیَتَنا؛

امام صادق(ع) وقتی تصمیم به سفر می‌گرفت عرض می‌کرد: خدایا راه را بر ما بگشا و سفرمان را به بهترین وجه قرار ده و به ما سلامت و عافیت کامل عطا کن.

من لایحضره الفقیه ۲/۲۷۱/۲۴۱۵

رسول اکرم(ص):

(فی مُرُوَّةِ السَّفَرِ)وَ أمَّا الَّتی فِی السَّفَرِ فَبَدلُ الزادِ وَ حُسنُ الخُلقِ وَ المِزاحُ فی غَیرِ المَعاصی؛

(درباره‌ی مردانگی در سفر فرمودند): مردانگی در سفر عبارت است از بخشیدن از زاد و توشه‌ی خود به همراهان و خوش‌اخلاقی و شوخی کردن به شرط آن که معصیت خدانباشد.

بحارالانوار ۷۶/۲۶۶/۲

امام علی(ع):

لایَخرُجُ الرَّجُلُ فی سَفَرٍ یَخافُ فیهِ عَلی دینِهِ وَ صَلاتِهِ؛

انسان نباید به سفری رود که می‌ترسد در آن به دین و نمازش لطمه‌ای وارد آید.

بحارالانوار ۱۰/۱۰۸/۱

امام صادق(ع):

- لَمّا سَألَهُ شَهابُ بنُ عَبدِ رَبِّهِ عَنِ التَّوَسُّعِ عَلَی الإخوانِ فِی السَّفَرِ – : لاتَفعَل یا شَهابُ، أن بَسَطتَ و بَسَطُوا أجحَفتَ بِهِم، وَ إن هُم أمسَکُوا أذلَلتَهُم فَاصحَب نُظَراءَکَ، اِصحَب نُظَراءَکَ؛

- در پاسخ به سؤال شهاب بن عبدربه از بخشش زیاد به برادران هنگام مسافرت فرمودند: ای شهاب، این کار را مکن؛ زیرا اگر تو گشاده دستی کنی و آنها نیز (از روی ناچاری ) گشاده دستی کنند،آنان را به زحمت انداخته‌ای و اگر از گشاده دستی خودداری کنند، آنان را خوار و خجلت زده کرده‌ای پس با افراد هم سطح خودت مسافرت کن.

بحارالنوار ۷۶/۲۶۸/۱۱

امام علی(ع):

أمّا مُروءَةُ السَّفَر، فَبَذلُ الزّادِ وَ قِلَّةُ الخِلافِ عَلی مَن صَحِبَکَ وَ کَثرَةُ ذِکرِ اللهِ عَزَّوَجَلَّ فی کُلَّ مَصعَدٍ وَ مَهبِطٍ وَ نُزولٍ وَ قیامٍ وَ قُعودٍ؛

اما مردانگی در سفر عبارت است از بخشش از زاد و توشة خود به همراهان، کمی مخالفت و ناسازگاری با همسفران و زیاد به یاد خدا بودن در هر فراز و نشیب و نشست و برخاست.

بحارالانوار ۷۶/۲۶۶/۱

رسول اکرم(ص):

إذا اخَرَجَ أحَدُکُم إلی سَفَرٍ ثُمَّ قَدِمَ عَلی أهلِهِ فَلیُهدِهِم وَ لیُطرِفهُم و لَو حِجارَةً؛

هرگاه یکی از شما به سفر رفت، در بازگشت حتی اگر شده یک قطعه سنگ برای خانواده‌اش هدیه و تحفه بیاورد.

بحارالانوار ۷۶/۲۸۳/۲